WBMiP-III.310.1.2025 Gdańsk, dnia 14.03.2025 r.
INDYWIDUALNA INTERPRETACJA PRAWA PODATKOWEGO
Prezydent Miasta Gdańska działając na podstawie art.14 b § 1,art. 14 c, 14 j § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz.111 ze zm.), w związku z art. 1 ust. 1 pkt. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (DZ.U z 2023 r. poz. 2111 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 12.12.2024r. (data wpływu 20.12.2024 r.) w sprawie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa składanego syndykowi lub doradcy restrukturyzacyjnemu w postępowaniu upadłościowym przy zgłaszaniu wierzytelności,
uznaje stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, iż pełnomocnik nie jest zobowiązany do zapłaty opłaty skarbowej od składanego syndykowi lub doradcy restrukturyzacyjnemu pełnomocnictwa za pośrednictwem Krajowego Rejestru Zadłużonych za nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 20.12.2024r. (zwany dalej Wnioskodawcą) złożył do tutejszego organu podatkowego wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie zaistniałego stanu faktycznego.
Wnioskodawca przedstawił opis zaistniałego zdarzenia, z którego wynika, że jest osobą fizyczną – radcą prawnym, który działa jako profesjonalny pełnomocnik, podejmuje się reprezentowania podmiotu gospodarczego (zwanego dalej Klientem) w sprawach związanych z windykacją przysługujących mu wierzytelności na etapie postępowania rozpoznawczego przed sądami powszechnymi, na etapie postępowania egzekucyjnego oraz na etapie postępowania upadłościowego. Podstawą działań podejmowanych w imieniu Klienta przez Wnioskodawcę jest pełnomocnictwo udzielone przez Klienta. W przypadku gdy właściwy sąd wyda postanowienie o ogłoszeniu upadłości osoby zadłużonej oraz wezwie wierzycieli Upadłego do zgłoszenia wierzytelności syndykowi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, w terminie trzydziestu dni od daty obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze, Wnioskodawca za pośrednictwem tegoż systemu (Krajowy Rejestr Zadłużonych zwany dalej KRZ) występuje do syndyka lub doradcy restrukturyzacyjnego ze zgłoszeniem wierzytelności. Wraz ze zgłoszeniem wierzytelności Wnioskodawca przedkłada syndykowi pełnomocnictwo udzielone mu przez Klienta do reprezentowania go w sprawie.
Wnioskodawca powziął wątpliwość co do obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej z tytułu pełnomocnictwa składanego syndykowi lub doradcy restrukturyzacyjnemu w postępowaniu upadłościowym (etap zgłoszenia wierzytelności). Stanowisko Wnioskodawcy
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że pełnomocnik nie jest zobowiązany do zapłaty opłaty skarbowej od składanego syndykowi lub doradcy restrukturyzacyjnemu pełnomocnictwa za pośrednictwem rejestru KRZ.
Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca wskazuje, zamknięty katalog czynności podlegających opłacie skarbowej, który został wskazany w art. 1 ustawy o opłacie skarbowej (zwana dalej u. o. s.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 u. o. s. opłacie skarbowej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury, albo jego odpisu, wypisu lub kopii:
1.w sprawie z zakresu administracji publicznej lub
- w postępowaniu sądowym
Art. 5 u. o. s. wskazuje, że obowiązek zapłaty opłaty skarbowej ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych i jednostkach organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli wskutek dokonanego przez nich zgłoszenia lub na ich wniosek dokonuje się czynności urzędowej, albo jeżeli na ich wniosek wydaje się zaświadczenie lub zezwolenie (pozwolenie, koncesję), a w przypadku złożenia dokumentu, o którym mowa w art. 1 ust.1 pkt 2 u. o. s. (pełnomocnictwo) – na mocodawcy, pełnomocniku , przedsiębiorcy lub prokurencie.
Wnioskodawca wskazuje, że przywołany przez niego art.1 u. o. s. nie stanowi jednak wyłącznej przesłanki dla określenia obowiązku uiszczenia opłat skarbowej. Istotne znaczenie ma również treść normy wynikającej z art. 6 ust. 1 pkt 4 u. o. s., który określa moment powstania obowiązku zapłaty opłaty skarbowej. W myśl powołanego przepisu niniejszy obowiązek powstaje wyłącznie z chwilą złożenia dokumentu pełnomocnictwa:
1 w organie administracji publicznej,
2 sądzie lub
3 podmiocie, o którym mowa art. 1 ust. 2 ustawy tj. podmiocie innym niż organ administracji rządowej i samorządowej wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej.
W ocenie Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, iż zgłoszenie syndykowi wierzytelności dokonane za pośrednictwem KRZ nie jest czynnością dokonywaną stricte przed sądem, a ponadto syndyk nie jest organem administracji publicznej, sądem, czy też podmiotem innym niż organ administracji rządowej i samorządowej wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej.
Wnioskodawca, wskazuje na brak możliwości uznania syndyka za organ administracji publicznej lub podmiot inny niż organ administracji rządowej lub samorządowej wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej. Wnioskodawca zaznacza, iż postępowanie z zakresu administracji publicznej, jak wynika z art. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, regulowane jest przez przepisy procedury administracyjnej, postępowanie upadłościowe podlega zaś regulacji Kodeksu postępowania cywilnego.
Wnioskodawca powołując się na (S. Włodyka, Pojęcie postępowania….,s.326) wskazał, iż według jednego z poglądów postępowanie upadłościowe należy zaliczyć do postępowań wykonawczych. Według innego stanowiska prawo upadłościowe jest – obok innych rodzajów postępowania cywilnego – odrębnym rodzajem postępowania cywilnego (P. Nazarewicz, Charakter postępowania upadłościowego oraz wpływ upadłości na procesowe postępowanie cywilne, PPH 1992/1 s.13; W. Broniewicz., Postępowanie cywilne w zarysie, Warszawa 2006,s 20). Ponadto Wnioskodawca przywołał pogląd W. Siedleckiego, który określił postępowanie upadłościowe jako specjalne postępowanie o charakterze egzekucji uniwersalnej skierowanej do całego majątku dłużnika, który wskutek zadłużenia stał się niewypłacalny (W. Siedlecki (w:) W. Siedlecki, Z Świeboda, Postępowanie cywilne – zarys wykładu, Warszawa 1998, s.29). Należy także zwrócić uwagę, że do postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości, jak i do postępowania toczącego się po ogłoszeniu upadłości (art. 229 pr. up.) w sprawach nieuregulowanych ustawą stosujemy odpowiednio przepisy księgi pierwszej ustawy z 17.11.1964 r. – Kodeksu postępowania cywilnego.
Stąd też, zdaniem Wnioskodawcy, za zasadny uznać należy wniosek, iż postanowienie upadłościowe, a w szczególności postępowanie prowadzone przez syndyka lub doradcę restrukturyzacyjnego nie jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej.
W art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego ustawodawca określił katalog podmiotów, które uprawnione są do prowadzenia postępowania z zakresu administracji publicznej, że są to ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działający w ich imieniu lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej) oraz organy jednostek samorządu terytorialnego i inne organy oraz podmioty powołane do załatwiania spraw należących do właściwości tych organów w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Wnioskodawca wskazuje, iż nie sposób uznać ażeby syndyk (doradca restrukturyzacyjny) należał do którejkolwiek z kategorii podmiotów wymienionych w przywołanym przepisie.
Wnioskodawca wskazuje, iż powołanie syndyka orzeczeniem sądu lub sędziego komisarza nie oznacza zawarcie umowy o pracę- brak jest bowiem jakiejkolwiek podległości służbowej czy zależności kogokolwiek poza wyraźnie określonymi kompetencjami sądu lub sędziego – komisarza. Syndyk w ramach sprawowania urzędu nie jest pracownikiem sądu.
Powołanie syndyka nie oznacza również nawet dorozumianego zawarcia jakiejkolwiek innej umowy cywilnej. Do działalności syndyka nie można więc w drodze analogii stosować przepisów o umowie zlecenia, umowy o dzieło itd. Powołanie syndyka postanowieniem sądu wyklucza jakakolwiek więź prawną pomiędzy syndykiem, a wierzycielami, upadłymi lub masą upadłości. Syndyk nie podlega wierzycielom ani upadłemu i nie ma prawa pobierać od nich jakichkolwiek świadczeń.
Wnioskodawca ponadto wskazał, iż pojęcie „wykonywanie władzy publicznej”, o którym mowa w art. 77 ust. 1 Konstytucji, obejmuje tylko takie działania, które z istoty swej, a wiec ze względu na charakter i rodzaj funkcji przynależnej do władzy publicznej, wynikają z kompetencji określonych w samej Konstytucji oraz innych przepisach prawa. Ich wykonywanie z reguły łączy się z możliwością władczego kształtowania sytuacji jednostki. Chodzi zatem o działanie w takim obszarze, w którym może dojść do naruszenia praw i wolności jednostki za strony władzy publicznej, a co najwyżej wykonywaniem zadań publicznych pozbawionych charakteru władczego.
Dalej Wnioskodawca stwierdza, że Syndyk wykonując zadania powierzone przez ustawę nie ma kompetencji władczych, ani uprawnień do stosowania przymusu. Syndyk nie może stosować przymusu przy obejmowaniu majątku upadłego. Syndyk nie może stosować środków przymusu wobec upadłego, który utrudnia mu wykonywanie jego czynności, ukrywa majątek lub w inny sposób uchybia swoim obowiązkom.
Wnioskodawca podsumowując stwierdza, że na gruncie ustawy o opłacie skarbowej brak jest podstaw, aby uznać, że syndyk lub doradca restrukturyzacyjny jest organem administracji publicznej bądź też pomiotem wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej innym niż organ administracji rządowej i samorządowej. Tym samym, złożenie syndykowi pełnomocnictwa wraz ze zgłoszeniem wierzytelności w systemie teleinformatycznym KRZ nie stanowi złożenia go w sprawie z zakresu administracji publicznej, które to złożenie podlega opłacie skarbowej zgodnie z art.1 ust.1 pkt 2 u .o. s.
Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca przedłożył w szczególności interpretację z dnia 11.09.2024r. nr WPO-ZOS.310.1.2024.AD Prezydenta Miasta Wrocławia, interpretację z dnia 13.01.2025 r. nr WPiW.310.1.2024 Ws z dnia 13.01.2025 r. Prezydenta Miasta Torunia, interpretację Prezydenta Miasta Katowic z dnia 09.09.2024 nr EO-III.310.1.2024 KL.
Prezydent Miasta Gdańska po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, w świetle obowiązującego stanu prawnego, wskazuje co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 16.11. 2006r. o opłacie skarbowej (zwana dalej u. o. s.)
1.Opłacie skarbowej podlega:
1) w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej:
a) dokonywanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek,
b) wydanie zaświadczenia na wniosek,
c) wydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji)
2) złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii – w sprawach z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym.
2.Opłacie skarbowej podlega również dokonanie czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia oraz zezwolenia (pozwolenia) przez inny podmiot niż organ administracji rządowej i samorządowej, w związku z wykonywaniem zadań z zakresu administracji publicznej, a także złożenie w takim podmiocie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii.
W świetle przytoczonych przepisów u. o. s. opłacie skarbowej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury lub jego odpisu, wypisu lub kopii w sprawach z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym. Opłatą skarbową objęte jest więc złożenie takiego dokumentu, które legitymuje określoną osobę do reprezentowania mocodawcy w konkretnej sprawie. Obowiązek zapłaty opłaty skarbowej powstaje z chwilą złożenia takiego dokumentu w organie administracji publicznej, w sądzie ( art. 6 ust. 1 pkt 4 u. o. s.).
Postępowanie upadłościowe, a w szczególności postępowanie prowadzone przez syndyka (doradcę restrukturyzacyjnego) nie jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że syndyk (doradca restrukturyzacyjny) nie jest organem administracji publicznej, nie realizuje ani spraw, ani zadań z zakresu administracji publicznej.
Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że na gruncie polskiego prawa postępowanie upadłościowe jest postępowaniem sądowym. Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. prawa upadłościowego (Dz.U. z 2024 poz. 794 z zm. zwany dalej p. u.) sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd upadłościowy w składzie trzech sędziów zawodowych. Sądem upadłościowym jest sąd rejonowy- sąd gospodarczy. W myśl art. 149 p. u. po ogłoszeniu upadłości postępowanie upadłościowe toczy się w sądzie upadłościowym, który ogłosił upadłość. Postępowanie upadłościowe inicjowane jest wnioskiem o ogłoszenie upadłości, a kończy się zakończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego. Zgodnie z art.151 p. u. po ogłoszeniu upadłości czynności postępowania upadłościowego wykonuje sędzia komisarz, z wyjątkiem czynności, dla których właściwy jest sąd. Zadania sędziego w sposób ogólny zostały określone w art. 152 ust.1 p. u. W myśl powyższego przepisu sędzia komisarz kieruje tokiem postępowania upadłościowego, sprawuje nadzór nad czynnościami syndyka, oznacza czynności, których wykonanie przez syndyka jest niedopuszczalne bez jego zezwolenia lub bez zezwolenia rady wierzycieli, jak również zwraca uwagę na popełnione przez syndyka uchybienia.
Paweł Janda, w Prawie upadłościowym, Komentarz wyd. III, WKL 2023, powołując się na W. Siedleckiego, B. Dobrzańskiego, M. Lisiewskiego, Z. Resich, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz red. W. Siedleckiego, Z Resich t. 1. Warszawa 1969 oraz S. Włodyka Pojęcie postępowania cywilnego i jego rodzaje. Wstęp do systemu prawa procesowego cywilnego red. J. Jodłowski Ossolineum 1974 wskazuje, że ,,postępowanie upadłościowe należy zaliczyć do sądowego postępowania cywilnego (….). O odrębności postępowania upadłościowego względem innych postępowań egzekucyjnych świadczy chociażby fakt, że wyróżniamy w nim fazę postępowania w przedmiocie upadłości, a po ogłoszeniu upadłości następuje faza rozpoznawcza, w której ustala się listę wierzytelności, oraz faza wykonawcza, w której zaspokajane są roszczenia dochodzone od upadłego. Należy także zwrócić uwagę, że zarówno do postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości (art. 35 p. u.), jak i do postępowania toczącego się po ogłoszeniu upadłości (art. 229 p. u.) w prawach nieuregulowanych ustawą stosujemy odpowiednio przepisy księgi pierwszej części ustawy z 17.11.1964r.- kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021r. poz. 1805 ze zm.).
Na gruncie postępowania upadłościowego dochodzi do rozpoznania sprawy cywilnej w znaczeniu zarówno materialnym i formalnym, bowiem następuje rozpoznanie spraw wynikających ze stosunków cywilnych, gdzie wierzyciele i dłużnik są podmiotami równorzędnymi, ale także ze stosunków administracyjnych np. wynikających zobowiązań podatkowych, które są dochodzone w toku postępowań upadłościowych, a więc z procedury cywilnej. Wynika to stąd, że rozpoznanie spraw upadłościowych zostało powierzone sądom powszechnym(…).
Po ogłoszeniu upadłości postępowanie upadłościowe toczy się w sądzie upadłościowym, który ogłosił upadłość. Zgodnie z terminologią przyjętą w literaturze przedmiotu postępowanie toczące się po ogłoszeniu upadłości nazywane jest właściwym postępowaniem upadłościowym. Etap właściwego postępowania upadłościowego poprzedza postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości. W przypadku ogłoszenia upadłości przez sąd upadłościowy z datą postanowienia rozpoczyna się etap właściwego postępowania upadłościowego. Gdy właściwy sąd upadłościowy ogłosi upadłość dłużnika, to także przed nim toczy się postępowanie po ogłoszeniu upadłości (…). Celem usprawnienia i przyspieszenia prowadzenia postępowania zgłoszenie wierzytelności jest dokonywane bezpośrednio do rąk syndyka.”
Zgodnie z art. 236 p. u. wierzyciel osobisty upadłego, który chce uczestniczyć w postępowaniu upadłościowym, jeżeli niezbędne jest ustalenie jego wierzytelności, powinien w terminie oznaczonym w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości zgłosić syndykowi swoją wierzytelność za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe.
Zatem wierzyciele, którzy chcą uczestniczyć w postępowaniu upadłościowym zgłaszają syndykowi swoją wierzytelność. Zgłoszenie odbywa się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe – Krajowego Rejestru Zadłużonych.
Sąd i sędzia komisarz są wiodącymi podmiotami postępowania upadłościowego, natomiast działania syndyka są podporządkowane obu tym podmiotom mającym wyraźną nadrzędną pozycję. Tym samym wszystkie czynności dokonywane przez uczestników postępowania upadłościowego na etapie po ogłoszeniu upadłości są czynnościami dokonywanymi przed sądem, a etapu zgłoszenia wierzytelności do rąk syndyka nie należy postrzegać jako odrębnego etapu postępowania, lecz jako jedną ze składowych postępowania toczącego się w sądzie upadłościowym.
Samo zgłoszenie wierzytelności, pomimo, że dokonywane jest do rąk syndyka, w istocie jest formą sądowego dochodzenia roszczenia.
Należy wskazać, iż do czasu nowelizacji Prawa upadłościowego wierzytelności w przypadku upadłości przedsiębiorców zgłaszane były do sędziego komisarza.
Jak wskazuje się literaturze ,,nowelizacja ust. 1 art. 236 p. u. obowiązująca od 1.12.2021r. spowodowana była dostosowaniem jego treści do rozwiązań przyjętych w związku z informatyzacją postępowania upadłościowego i dotyczy technicznej zmiany sposobu zgłaszania wierzytelności syndykowi(…). Mimo, że zgłoszenie wierzytelności dokonuje się do rąk syndyka, należy przyjąć, że w związku z faktem, że jest ono rozpatrywane na liście wierzytelności w postępowaniu upadłościowym przedsiębiorców lub na etapie ustalania planu spłaty wierzycieli w trybie określonym dla postępowania upadłościowego osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym jest formą sądowego dochodzenia roszczeń. Postępowanie upadłościowe jest bowiem postępowaniem sądowym, a zgłoszenie wierzytelności przez wierzyciela jest co do zasady, przesłanką do uzyskania przez uprawnionego ochrony prawnej w tym postępowaniu. Zgłoszenie wierzytelności pełni zatem w postępowaniu upadłościowym formę powództwa. Zgłoszenie wierzytelności to jeden ze sposobów dochodzenia roszczeń wynikających nie tylko ze stosunków cywilnych, ale również z prawa publicznego. Zgodnie z art. 239a Prawa upadłościowego zgłoszenie wierzytelności przerywa bieg terminu przedawnienia. Podobnie na tle dawnego Prawa upadłościowego, gdzie zgłoszenia dokonywano na ręce sędziego -komisarza, zgłoszenie wierzytelności jako czynność dokonana przed sądem przerywało bieg terminu przedawnienia” (por. Paweł Janda, Prawo upadłościowe, Komentarz wyd. III Warszawa 2023).
Analogiczne rozwiązania ustawowe występują na gruncie Prawa restrukturyzacyjnego. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.05.2015 Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2024r. poz. 1428 ze zm., zwane dalej : Prawo restrukturyzacyjne lub p. r. ) sprawy restrukturyzacyjne rozpoznaje sąd właściwy dla głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika. Jednocześnie zgodnie z art. 18 p. r. po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego czynności sądowe w postępowaniu wykonuje sędzia komisarz, z wyjątkiem czynności, dla których właściwy jest sąd. Art. 19 ust.1 p. r. stanowi, że sędzia komisarz kieruje tokiem postępowania restrukturyzacyjnego, sprawuje nadzór nad czynnościami nadzorcy sądowego i zarządcy, oznacza czynności, których wykonywanie przez nadzorcę sądowego albo zarządcę sądowego jest niedopuszczalne bez jego zezwolenia lub bez zezwolenia rady wierzycieli, jak również zwraca uwagę na popełnione przez nich uchylenia. Zgodnie z art. 23 p. r. postępowanie restrukturyzacyjne prowadzi się z udziałem nadzorcy, którym jest nadzorca układu albo nadzorca sądowy, albo zarządcy.
Art. 24 p. r. określa, iż nadzorcą albo zarządcą może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego wydawaną na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 15.06.2007 r. o licencji doradcy restukturyzacyjnego (Dz. U. z 2022r. poz. 1007) oraz ma konto doradcy restrukturyzacyjnego w systemie teleinformatycznym, obsługującym postępowanie sądowe, albo spółka handlowa, której wspólnicy ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki posiadają taką licencje oraz która ma konto doradcy restrukturyzacyjnego w systemie teleinformacyjnym obsługującym postępowanie sądowe.
Zauważalna jest wyraźna analogia przyjętych rozwiązań w prawie restrukturyzacyjnym do rozwiązań w prawie upadłościowym. Podobnie zostały również sformułowane ogólne zadania sędziego – komisarz w postępowaniu restrukturyzacyjnym. Jednocześnie ustawa nie określa takiego podmiotu jak „doradca restrukturyzacyjny”. Natomiast ustawa wskazuje, iż nadzorca lub zarządca mają konto doradcy restrukturyzacyjnego w systemie informatycznym, który obsługuje postępowanie sądowe.
Wskazać należy, iż tożsame stanowisko jak w niniejszej interpretacji ustalił Prezydent Miasta Krakowa w interpretacji z dnia 12.09.2024 r. znak PD-03-1.3130.8.1.2024 MM.
Biorąc pod uwagę przytoczone przez organ podatkowy uregulowania prawne, w odniesieniu do przedstawionego przez Wnioskodawcę zaistniałego zdarzenia uznaje się stanowisko Wnioskodawcy z wniosku z dnia 12.12.2024 (data wpływu 20.12.2024) za nieprawidłowe.
Niniejsza interpretacja udzielona została w oparciu o przepisy prawa podatkowego obowiązujące na dzień wydania interpretacji przez organ podatkowy i dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę.
POUCZENIE
Stronie przysługuje prawo do zaskarżenia interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Prezydenta Miasta Gdańska (art. 54 § 1 PPSA).
Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dnia od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA ): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres :Prezydent Miasta Gdańska ul. Nowe Ogrody 8/12 Gdańsk albo w formie dokumentu elektronicznego na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej : /UMGDA/SkrytkaESP.
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Są jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.