WGK-VIII.3137.2548.2026.JŚ
INTERPRETACJA INDYWIDUALNA PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO
Prezydent Miasta Gdańska na podstawie art. 14j w związku z art. 14b i 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 03.03.2026 roku stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w zakresie braku obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do kiosku RUCHU znajdującego się na działce nr jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
Spółdzielnia Mieszkaniowa – zwana dalej Wnioskodawcą dnia 05.03.2026 roku złożyła na podstawie art. 14j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (zwanej dalej O.p.) wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w sprawie obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do kiosku RUCHU.
W przedmiotowym wniosku Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca zawarł z osobą fizyczną umowę najmu terenu o powierzchni 12 m2, która na wynajętym gruncie posadowiła kiosk typu RUCH. Na przedmiotowej działce zlokalizowany jest również budynek wielorodzinny obejmujący 12 klatek. Dla przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr. Właściciel kiosku na chwilę obecną za wywóz odpadów komunalnych uiszcza opłatę według systemu workowego. Przyjęte stawki są nieadekwatne do rzeczywistej ilości wytwarzanych odpadów. Prowadzona działalność nie generuje wskazanej ilości odpadów, a właściciel kiosku w praktyce nie pobiera worków od przedsiębiorcy odbierającego odpady. Właściciel posadowionego kiosku jest jednocześnie mieszkańcem Spółdzielni – zamieszkuje lokal przy ul. w Gdańsku. Z tego tytułu uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi jako mieszkaniec nieruchomości zamieszkałej.
Wnioskodawca podkreśla, że:
- kiosk, z uwagi na bardzo małą powierzchnię użytkową, nie posiada zaplecza socjalnego (brak kuchni, brak toalety),
- w lokalu nie powstają odpady komunalne typowe dla działalności handlowej, niesprzedane gazety są odbierane przez dystrybutora, co wyklucza ich kwalifikację jako odpadów komunalnych powstających po stronie prowadzącego kiosk,
- właściciel kiosku nie pobiera worków ani pojemników do gromadzenia odpadów, gdyż faktycznie nie generuje odpadów w związku z prowadzoną działalnością,
- ewentualne, incydentalne odpady (np. drobne odpady osobiste) są przez niego wynoszone do miejsca zamieszkania i umieszczane w altanie śmietnikowej, przypisanej do budynku mieszkalnego, w którym zamieszkuje i za którego gospodarowanie odpadami ponosi opłatę.
Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego przedstawia się następująco:
Wnioskodawca przyjmuje stanowisko, iż właściciel kiosku RUCH nie powinien podlegać odrębnemu obowiązkowi ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do prowadzonego kiosku. W ocenie Wnioskodawcy brak jest podstaw do uznania, że kiosk stanowi samodzielne źródło powstawania odpadów komunalnych wymagające objęcia odrębną opłatą. Charakter prowadzonej działalności, jej zakres oraz warunki lokalowe jednoznacznie wskazują, że nie dochodzi do generowania odpadów w sposób właściwy dla nieruchomości niezamieszkałych prowadzących działalność gospodarczą.
Co istotne, wszelkie ewentualne odpady powstające w związku z przebywaniem właściciela w kiosku mają charakter tożsamy z odpadami wytwarzanymi przez mieszkańca i są zagospodarowane w ramach systemu przypisanego do nieruchomości zamieszkałej, dla której opłata jest już uiszczana. Nie dochodzi zatem do zwiększania ilości odpadów w systemie ani do korzystania z infrastruktury odpadowej w sposób wykraczający poza zakres wynikający z tytułu zamieszkiwania.
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:
- właściciel kiosku jako mieszkaniec budynku przy ul. realizuje już obowiązek partycypacji w kosztach systemu gospodarowania odpadami komunalnymi,
- kiosk RUCHU z uwagi na brak realnego wytwarzania odpadów komunalnych oraz brak zaplecza socjalnego nie powinien być kwalifikowany jako nieruchomość niezamieszkała, na której powstają odpady komunalne,
- nałożenia odrębnej opłaty prowadziłoby do nieuzasadnionego, podwójnego obciążenia tej samej osoby w sytuacji braku faktycznego zwiększenia strumienia odpadów.
Prezydent Miasta Gdańska po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku i w świetle obowiązującego stanu prawnego uznaje stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Dopełniając wymogów ustawowych niniejszym organ podatkowy wskazuje na uzasadnienie nieprawidłowości stanowiska wnioskodawcy, a następnie na prawidłowe stanowisko w przedmiocie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wraz z uzasadnieniem prawnym:
1. Ocena stanowiska Wnioskodawcy
Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynika z ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 733, zwanej dalej u.c.p.g.) a organem uprawnionym do jej pobierania jest organ publicznoprawny – czyli gmina. Charakter opłaty był przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt K 17/12, który wskazał, że jest ona daniną publiczną, która nie ma charakteru podatkowego. Jest bowiem świadczeniem pieniężnym, przymusowym, bezzwrotnym, jednostronnym, publicznoprawnym, ale odpłatnym i mającym realizować różne cele wynikające z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ma ona charakter lokalny, gdyż w całości stanowi dochód gminy (art. 6r ust. 1 u.c.p.g.) i nakładana jest w celu zaspokajania potrzeb lokalnej społeczności (art. 6h w związku z art. 6c u.c.p.g.). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest ceną za wykonaną usługę. Uprawnienie do pobierania opłat nie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy gminą i właścicielem nieruchomości, lecz z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz unormowań zawartych w uchwałach rady gminy. Opłata nie jest świadczeniem wzajemnym za uiszczaną przez gminę usługę lecz wynika z ustawowego partycypowania przez właścicieli nieruchomości w kosztach gospodarowania odpadami komunalnymi ponoszonymi przez gminę.
Publicznoprawny i przymusowy charakter opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyklucza po stronie podmiotów zobowiązanych do jej uiszczenia swobodę decydowania o potrzebie i obowiązku jej ponoszenia. Podmioty zobowiązane do jej wnoszenia nie mają całkowitej swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania przez gminę (por. M. Budziarek, A. Szymczak, Utrzymanie porządku i czystości w gminach. Komentarz LEX nb 3, WKP 2021 – stan prawny: 1 maja 2021 r.). Elementy te są bowiem określone w u.c.p.g oraz akcie prawa miejscowego w zakresie wskazanym w tej ustawie (wyrok WSA w Gdańsku z dn. 21 września 2016 r., sygn. I SA/Gd 542/16, wyrok WSA w Gliwicach z dn. 16 grudnia 2019 r., sygn. I SA/GI 358/19).
Opisany przez Wnioskodawcę stan faktyczny zawiera bezsporną informację o prowadzeniu działalności gospodarczej w kiosku RUCHU położonym na działce nr …, objętej księgą wieczystą nr … Jednakże w ocenie Wnioskodawcy stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do kiosku RUCHU są nieadekwatne do rzeczywistej ilości wytwarzanych odpadów, a działalność kiosku nie generuje wskazanej ilości lub rodzaju odpadów i nie pobiera worków od przedsiębiorcy odbierającego odpady, a odpady generowane i gromadzone na tej nieruchomości prowadzący kiosk RUCHU zagospodarowuje przenosząc je do altany śmietnikowej dla nieruchomości, w której zamieszkuje i za którą odprowadza opłatę w ten sposób partycypując w kosztach systemu. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od kiosku RUCHU nie powinna być zatem pobierana.
W myśl art. 6i u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje:
1) w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec;
2) w przypadku nieruchomości na której nie zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej rodzi domniemanie wytwarzania przez przedsiębiorcę odpadów komunalnych, niezależnie od subiektywnego przekonania przedsiębiorcy w tym zakresie o niewytwarzaniu odpadów. Przepisy art. 6c ust. 2 oraz art. 6i ust.1 u.c.p.g, nie uzależniają ponoszenia przez właściciela nieruchomości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od ilości lub rodzaju wytwarzanych na tejże nieruchomości odpadów, lecz od samego faktu powstawania tychże odpadów, co Wnioskodawca potwierdza w stanie faktycznym (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. I SA/GD 995/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. ISA/Po 850/20, wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 grudnia 2025 r., sygn. I SA/Łd 566/25). Sądy administracyjne stoją na stanowisku, iż „bytowanie” na nieruchomości ludzi bezsprzecznie wiąże się z powstawaniem na nieruchomości odpadów komunalnych. Dla przykładu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 września 2018 r., sygn. VIII SA/WA 500/18 wskazał, iż celem ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest zapewnienie odbioru odpadów komunalnych z tych nieruchomości, na których faktycznie przebywają (bytują) ludzie, a w związku z tym przebywaniem powstają odpady komunalne. W ww. wyroku Sąd wskazał także, że najmniejsza liczba osób, których bytowanie sprawie, że powstają odpady komunalne wynosi 1. Podobne stanowisko zajął także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który w wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. I SA/Gd 1480/17, zaakceptowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. II FSK 2571/18 wskazał, że „nie da się podważyć racjonalności argumentu organów, iż tam, gdzie bytują ludzie powstają odpady komunalne”. Zaznaczyć należy zatem, że Sądy posłużyły się pojęciem „bytowanie” nie zaś „zamieszkiwanie”. Z powyższych wyroków jednoznacznie wynika zatem, iż bytowanie na nieruchomości jednej lub większej liczby osób (nie tylko mieszkańców, lecz także np. pracowników bądź klientów) zawsze będzie powodować powstawanie odpadów komunalnych. Różnić się będzie jedynie ich ilość, jednak nie ma ona wpływu na powstawanie obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Nie bez znaczenia pozostaje fakt wiadomy tut. organowi z urzędu, iż Wnioskodawca począwszy od 2013 roku, składał deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla przedmiotowego kiosku RUCHU, klasyfikując rodzaj działalności jako lokale handlowe. Deklaracje składane były dla nieruchomości na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne (druk DO-2), deklarując minimalne pojemności pojemników oraz częstotliwości ich odbioru dla frakcji: bioodpady i odpady resztkowe, natomiast dla pozostałych frakcji: metale i tworzywa sztuczne, papier oraz szkło zadeklarowano worki. Podzielając pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. I SA/Op 468/19 należy wskazać, że to przede wszystkim właściciel nieruchomości dysponuje wiedzą o faktach mających wpływ na powstanie i wysokość obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zatem dbając o własny interes winien niezwłocznie reagować w każdym przypadku zmiany danych.
Konsekwentnie zauważyć należy, iż podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku ustalenia wysokości opłaty od ilości pojemników, jest zobowiązany do uiszczenia opłaty od pojemnika, bez względu na to ile faktycznie odpadów zostało wytworzonych. Wyraźnie wskazuje na to regulacja art. 6j ust. 3 u.c.p.g., w którym podstawa ustalenia opłaty uzależniona jest od ilości pojemników/worków (których normatyw ustalony jest w oparciu o uchwałę), nie zaś od ilości wytworzonych odpadów. Ustawodawca nie powiązał w tym przypadku wysokości opłaty z faktyczną ilością odpadów, które zostały wytworzone. Potwierdził to po raz kolejny Naczelny Sąd Administracyjny w niedawnym wyroku wskazując, że przepisy u.c.p.g. nie uzależniają ponoszenia przez właściciela nieruchomości opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi od ilości, czy też rodzaju wytwarzanych na tejże nieruchomości odpadów, lecz od samego faktu powstawania odpadów komunalnych (wyrok NSA z dnia 6 marca 2024 r., sygn. III FSK 766/23).
Mając powyższe na względzie, nie sposób za prawidłowe uznać stanowisko Wnioskodawcy o braku obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za kiosk RUCHU oparte na twierdzeniu o niewytwarzaniu danej ilości odpadów lub niewytwarzaniu odpadów danego rodzaju o określonej ilości.
Inną konsekwencją treści przytoczonego art. 6i u.c.p.g. dla oceny stanowiska Wnioskodawcy jest ta, że opady komunalne powstające w lokalu użytkowym są przypisane do nieruchomości, na której zostały wytworzone i nie mogą być przenoszone do miejsca zamieszkania, nawet jeśli oba miejsca znajdują się na terenie tej samej gminy. Takie działanie pozostaje w sprzeczności z art. 3 ust. 1 pkt 7 i pkt 32 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.) oraz art. 6 u.c.p.g. Organ podatkowy wskazuje, że zgodnie z obowiązującymi przepisami właściciel nieruchomości jest zobowiązany gromadzić odpady w miejscu ich wytworzenia (art. 20 ust. 7 ustawy o odpadach). Powyższe oznacza zakaz prowadzenia „turystyki odpadowej”, a więc deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z przedmiotowego lokalu użytkowego winna zostać złożona dla danej nieruchomości zgodnie z zasadami segregacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie oraz sposobem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1 u.c.p.g. Na podstawie przepisów regulujących funkcjonowanie gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w zakresie segregacji odpadów komunalnych obowiązujących na terenie Gminy Miasta Gdańska zgodnie z § 2 uchwały nr XVII/423/19 Rady Miasta Gdańska z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Gdańska (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2024 r. poz. 4959) wyodrębniono następujące frakcje: bioodpady, metale i tworzywa sztuczne, papier, szkło, odpady resztkowe. Podmioty zobowiązane do selektywnego gromadzenia odpadów komunalnych winny dokonywać tego w ramach wskazanych frakcji i pod tym kątem organ dokonuje oceny spełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, tzn. w odniesieniu do pięciu frakcji (pojemniki lub worki).
To z kolei skutkuje uznaniem, iż obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami nie jest również uzależniony od okoliczności innej natury, w tym od samodzielnego gospodarowania odpadami przez właściciela nieruchomości (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 maja 2019 r., sygn. I SA/Bk 112/19). Co więcej, z obowiązku wnoszenia opłaty nie zwalnia okoliczność, że odpady segregowane gromadzone były np. w piwnicy, a zielone w kręgach umieszczonych na terenie posesji, a np. zmieszane zaś odpady wywożone na inną nieruchomość.
Podkreślić zatem należy, że odpady z kiosku RUCHU powstają, stąd istnieje obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku z generowaniem odpadów komunalnych w lokalu handlowym. Opłata za gospodarowanie odpadów komunalnych powinna być naliczana od wszystkich frakcji, a nie wybiórczo tylko od niektórych z nich, np. wybranych przez Właściciela nieruchomości. Odpady te pochodzą konkretnie z tej właśnie nieruchomości i nie ma znaczenia fakt, że najemca kiosku uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tytułu zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się również w zasobach Spółdzielni.
Mając powyższe na względzie, nie sposób za prawidłowe uznać stanowisko Wnioskodawcy o braku obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oparte także na twierdzeniu, iż w kiosku RUCHU nie wytwarza się danego rodzaju odpadu oraz zagospodarowuje pozostałe odpady na innej nieruchomości, za którą odprowadza się opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tej nieruchomości.
2. Prawidłowe stanowisko w odniesieniu do stanu faktycznego wskazanego we wniosku wraz z uzasadnieniem prawnym
Należy wskazać, że w myśl art. 1 pkt 1 lit. a u.c.p.g., ustawa określa zadania gminy oraz obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością, przy czym stosownie do art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową.
Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie definiuje wprost pojęcia „nieruchomości”, zostało ono zdefiniowane w art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) jako części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Aby nieruchomość gruntowa zabudowana mogła stanowić odrębny przedmiot własności powinna być objęta jedną księgą wieczystą. Oznacza to, że budynki na danej działce nie są odrębnymi nieruchomościami. Aby dany podmiot został ujęty definicją właściciela i podlegał obowiązkom z u.c.p.g., jego władanie – jak wskazuje ww. art. 2 ust.1 pkt 4) u.c.p.g. - musi odnosić się do całej nieruchomości a nie tylko jej części. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wprowadziła odmiennej definicji samej nieruchomości, toteż ilość budynków ich wzajemne położenie oraz aspekty odrębności lub powiązania instalacji tych budynków na danej nieruchomości nie mają tu przesądzającego znaczenia dla definicji nieruchomości. Nieruchomość pozostaje jedna, dlatego co do zasady należy złożyć jedną deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast jej charakter (tzn. czy jest to nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, czy też nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, czy też w końcu nieruchomość mieszana, tj. będąca w części nieruchomością, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomością, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne) ma wpływ na złożenie właściwego rodzaju deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia właściwego rodzaju tej opłaty stosownie do podjętych przez radę gminy uchwał stanowiących akt prawa miejscowego a dotyczących wyboru metody ustalenia opłaty oraz wysokości stawki opłaty.
Jednocześnie organ podatkowy wskazuje na jedyne możliwe odstępstwo od ww. obowiązku jednej deklaracji, wynikający z art. 6 m ust. 1ca u.c.p.g. „Dopuszcza się złożenie odrębnych deklaracji dla poszczególnych budynków lub ich części w przypadku nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym lub budynkami wielolokalowymi, jeżeli poszczególne budynki lub ich części posiadają przyporządkowane im oddzielne miejsca gromadzenia odpadów komunalnych.” Jeżeli zatem poszczególne nieruchomości, bądź ich części korzystają z odrębnych wydzielonych przez właściciela nieruchomości miejsc gromadzenia odpadków komunalnych, to jest możliwość (a nie obowiązek) złożenia przez właściciela nieruchomości odrębnych deklaracji na część tej nieruchomości, jednakże dalej zmianie nie ulega sam charakter całej nieruchomości, a w konsekwencji metoda ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym kiosk RUCHU znajduje się na jednej działce z budynkiem wielorodzinnym obejmującym 12 klatek schodowych, a dla nieruchomości prowadzona jest jedna księga wieczysta. Nieruchomość obejmująca działkę nr, ujętą w księdze wieczystej nr ma zatem charakter mieszany, tzn. nieruchomość stanowi w części nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy (na który składa się budynek wielorodzinny obejmujący 12 latek schodowych), a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne (kiosk RUCHU).
W odniesieniu do tego rodzaju nieruchomości, Rada Miasta Gdańska na podstawie art. 6j ust. 5 u.c.p.g., podjęła stosowną uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego nr XXII/543/25 z dnia 18 grudnia 2025 roku w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość, którą zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2026 r. poz. 140). W § 4 uchwały Rada Miasta Gdańska ustaliła sposób obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości o charakterze mieszanym jako sumę iloczynów powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych i obowiązującej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz powierzchni lokali użytkowych i obowiązującej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W ślad za powyższą regulacją Rada Miasta Gdańska podjęła uchwałę nr XXII/546/25 z dnia 18 grudnia 2025 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2026 r. poz. 143), stanowiącą akt prawa miejscowego, w której zgodnie z § 1 pkt 3 określiła wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, składanych przez właścicieli nieruchomości o charakterze mieszanym tj. w części stanowiących nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Wzór deklaracji, o której mowa powyżej, oznaczony symbolem DO -3, stanowi załącznik nr 3 do niniejszej uchwały.
Przenosząc powyższy stan prawny na opisany stan faktyczny, to Spółdzielnia jako Wnioskodawca ma obowiązek złożyć jedną deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości mieszanych (formularz DO-3 z załącznikami), w której budynek wielorodzinny stanowi część nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, a powierzchnia użytkowa kiosku RUCHU stanowi część nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy w tej deklaracji.
Możliwe jest również złożenie przez Spółdzielnię jako Wnioskodawcę deklaracji tzw. częściowych zgodnie z art. 6m ust. 1ca u.c.p.g., tzn. w przypadku, gdy Spółdzielnia jako właściciel nieruchomości przyporządkowała dla części nieruchomości (np. klatek, czy dla samego kiosku) oddzielne miejsca gromadzenia odpadów. W takim przypadku Spółdzielnia zobowiązana jest złożyć deklarację na druku DO-3 z zaznaczeniem w sekcji C pkt 5, iż deklaracja odnosi się do części nieruchomości oraz zawrzeć szczegółowy opis nieruchomości (pkt 12) a także opis miejsca gromadzenia odpadów (pkt.13). Deklaracja częściowa może zostać złożona dla części nieruchomości mieszanej, jaką jest kiosk RUCHU, przy spełnieniu warunków z art. 6m ust.1ca u.c.p.g.
Niniejsza interpretacja udzielona została w oparciu o przepisy prawa podatkowego obowiązujące na dzień wydania interpretacji przez organ podatkowy i dotyczy opisanego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnymi błędami lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego, podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona interpretacja traci swą aktualność.
Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n (ochrona wynikająca z indywidualnych interpretacji podatkowych) nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a O.P.; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów tych nie stosuje się także, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w takich decyzjach jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
POUCZENIE
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Aleja Zwycięstwa 16/17, 80- 219 Gdańsk.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (tj. Dz.U. z 2024r. poz. 935) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi na adres: Prezydent Miasta Gdańska, ul. Nowe Ogrody 8/12, 80-803 Gdańsk.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.