WBMiP-III.3120.142.2026.JR
INDYWIDUALNA INTERPRETACJA PRAWA PODATKOWEGO
Prezydent Miasta Gdańska działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w zw. z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa, dalej: Op (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia r. o udzielenie pisemnej
interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, stwierdza, iż stanowisko Wnioskodawcy, w sprawie oceny prawnej w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, „budynków (lokali) mieszkalnych oddawanych przez Wnioskodawcę w najem na cele mieszkaniowe według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych” jest prawidłowe;
UZASADNIENIE
W dniu (data wpływu do UM Gdańsk) złożył wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Wnioskodawca wskazał, że jest spółką prawa handlowego, która zamierza prowadzić działalność gospodarczą, polegającą na wynajmie lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych. Inwestycje będą zlokalizowane na terenie miasta Gdańska.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca będzie oferował mieszkania na wynajem długoterminowy na cele mieszkalne – nawet na kilka lat, przede wszystkim osobom fizycznym. Mogą się zdarzyć sytuacje, że Wnioskodawca wynajmie niektóre lokale przedsiębiorcom, którzy będą oddawać lokale do korzystania swoim pracownikom czy współpracownikom na cele mieszkaniowe tych osób. Niezależnie jednak od tego, czy najemcą będzie osoba fizyczna nieprowadząca działalności, czy też przedsiębiorca, w zawieranych umowach każdorazowo będzie znajdować się zastrzeżenie, że wynajmowany lokal mieszkalny może być wykorzystywany przez najemcę wyłącznie na cele mieszkaniowe jego lub osób, którym lokal jest udostępniany do faktycznego korzystania (np. pracownikom najemcy).
Budynki i lokale nie będą zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania (np. apartamenty na dni, aparthotel, itp.), czy to przez samą Spółkę czy też najemców.
Inwestycje będą stanowić środki trwałe Spółki, przy czym przed przyjęciem danej inwestycji na środki trwałe może dojść do wydzielenia w niej samodzielnych lokali, w konsekwencji czego Wnioskodawca może przyjmować na stan środki trwałe w postaci lokali, a nie w formie całego budynku.
Budynki lub lokale w budynkach będą oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako budynki mieszkalne lub lokale mieszkalne w budynku mieszkalnym.
W niektórych inwestycjach będą mogły znajdować się również powierzchnie lub lokale komercyjne wykorzystywane przez najemców do prowadzenia działalności gospodarczej (np. parter budynku przeznaczony na lokale użytkowe). Nie zmieni to jednak klasyfikacji budynków, w których powierzchnie takie będą się znajdować – nadal w całkowitej powierzchni użytkowej budynku przeważać będzie powierzchnia mieszkalna, a same budynki będą wciąż klasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako budynki mieszkalne.
W związku z planowanymi inwestycjami, Wnioskodawca, mający być właścicielem budynków (lub lokali mieszkalnych) powstałych w ramach inwestycji oraz podatnikiem podatku od nieruchomości w tym zakresie, powziął wątpliwość co do stawki podatku od nieruchomości, jaka będzie mieć zastosowanie przy opodatkowaniu tych budynków (lub lokali) oddawanych pod wynajem osobom fizycznym lub przedsiębiorcom na cele mieszkalne.
Wnioskodawca podkreślił, że przedmiotem złożonego wniosku jest ustalenie stawki podatku od nieruchomości właściwej dla powierzchni budynków lub znajdujących się w nich lokali mieszkalnych:
- mających powstać w ramach inwestycji na terenie miasta Gdańska,
- których właścicielem będzie Spółka, będąca jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości z tego tytułu,
- które będą wynajmowane na cele mieszkaniowe, i dla których właściwym organem podatkowym będzie Prezydent Miasta Gdańska.
W związku z powyższym opisem zdarzenia przyszłego zadano następujące pytanie:
„Czy budynki (lokale) mieszkalne oddawane przez Wnioskodawcę w najem na cele mieszkaniowe będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych”?
Wnioskodawca, przedstawiając własne stanowisko, w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego stwierdził, że:
- budynki (lokale) mieszkalne oddawane przez Spółkę w najem na cele mieszkaniowe, będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dalej upol, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 upol podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.
Ponadto, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem art. 2a. Zastrzeżenie to przewiduje, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. W art. 5 ust. 1 pkt. 2 upol ustawodawca przewiduje niższą stawkę podatku od nieruchomości dla budynków (lub ich części) mieszkalnych, natomiast wyższą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że wszelkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co do zasady są uznawane za związane z prowadzeniem takiej działalności. Niemniej jednak od zasady tej ustawodawca ustanowił istotny wyjątek, stwierdzając, m.in., że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Jednocześnie, jeśli budynki takie (lub ich części) nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, wówczas podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków (lub ich części) mieszkalnych, tj. wg stawki preferencyjnej.
Zdaniem Wnioskodawcy sformułowanie „zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej” jest sformułowaniem zakresowo węższym niż sformułowanie „związane z prowadzeniem działalności gospodarczej”. Przesłanka „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej” stanowi okoliczność faktyczną, a nie prawną. Tym samym nie ma znaczenia fakt braku wykorzystania nieruchomości na cele mieszkaniowe przez właściciela nieruchomości (będącego przedsiębiorcą) i wynajęcie lokalu innej osobie w ramach prowadzonej działalności, jeśli faktycznie lokal wykorzystywany jest na cele mieszkaniowe.
Przy ustalaniu, czy dany budynek lub jego część jest budynkiem mieszkalnym, zdaniem Wnioskodawcy, należy w pierwszej kolejności sięgnąć do normy wynikającej z art. 21 ustawy z dnia 12 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (DZ.U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.), w myśl, której podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co wielokrotnie było potwierdzane w wyrokach sądowych. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II FSK 570/16 wskazał, że co do zasady o sposobie klasyfikacji gruntów lub budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje ich funkcja wskazana w ewidencji gruntów i budynków. Do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy, przy wymiarze podatku od nieruchomości, zalicza się dane dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków.
W przepisach upol brak jest legalnej definicji pojęcia budynków mieszkalnych lub ich części „zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej”. Ustawa nie odsyła też w tym względzie do innych przepisów prawa. Dlatego, zdaniem Spółki, przy interpretacji tego pojęcia zasadne jest odniesienie się do jego znaczenia językowego. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl/) pojęcie „zająć” oznacza „zapełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń lub powierzchnię”.
Takie podejście – zdaniem Wnioskodawcy - znajduje potwierdzenie w judykaturze. W wyroku z dnia 22.07.2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt. II FSK 460/08 stwierdził: „Ażeby budynek mieszkalny mógł być opodatkowany stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, musi być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy”.
Wnioskodawca podnosi, że w treści przepisów upol ustawodawca posługuje się również pojęciem obiektów „wykorzystywanych” do prowadzenia (na prowadzenie) działalności gospodarczej. Zatem trzeba przyjąć, że ustawodawca odróżnia znaczenie pojęć „zajęcie” oraz „wykorzystanie” i pojęcia te nie mogą być utożsamiane.
Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN czasownik „wykorzystać - wykorzystywać” oznacza m.in. „użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, zysku”. W tym kontekście, w ocenie Wnioskodawcy, użycie do osiągnięcia jakiegoś celu (np. zarobkowego) jest pojęciem szerszym od zajęcia, gdyż wykorzystanie przedmiotu do działalności nie wymaga jego fizycznego zajęcia, zapełnienia powierzchni, fizycznego użytkowania. Użycie do celów zarobkowego może również odbywać się w sposób pośredni, niewymagający zajęcia przez podatnika np. poprzez wynajem/dzierżawę obiektu podlegającego opodatkowaniu (jak w opisanym zdarzeniu przyszłym).
Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca przytacza treść orzeczenia NSA z dnia 12.07.2023 r., sygn. akt III FSK 250/23, w którym sąd stwierdza, że przesłanka „zajęcia na prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza faktyczne (fizyczne) użycie obiektu do prowadzenia w nim działalności gospodarczej (np. biurowej). W przypadku zaś oddania nieruchomości w najem na cele mieszkaniowe najemcy należy uznać, że nieruchomość zostanie zajęta nie na prowadzenie działalności gospodarczej, lecz na cele mieszkaniowe.
Poprzez budynek mieszkalny (lub jego część) zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć sytuację, gdy dany budynek jest rzeczywiście (fizycznie) użytkowany do prowadzenia działalności, w szczególności:
• w obiekcie tym zlokalizowane zostały zasoby do prowadzenia działalności gospodarczej (przykładowo sprzęty i meble biurowe, urządzenia teleinformatyczne);
• czynności podejmowane w ramach działalności gospodarczej są faktycznie wykonywane z użyciem ww. zasobów przez jego faktycznych użytkowników (ekonomicznych posiadaczy nieruchomości).
Wnioskodawca przytoczył wyrok z dnia 22.07.2020 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II FSK 1089/20, w którym stwierdzono, że „przez budynki (grunty) zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań w budynku (gruncie) powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej”. Podobnie uznał NSA w wyroku z dnia 28.10.2019 r., sygn. akt II FSK 1652/19.
W związku z tym, analizowany przepis upol powinien być rozumiany tak, że budynki/lokale mieszkalne należące do przedsiębiorcy co do zasady opodatkowane są niższa stawką, natomiast na zasadzie wyjątku mogą podlegać opodatkowaniu wyższą stawką, gdy zostaną zajęte, tzn. fizycznie zagospodarowane i wykorzystane do działalności gospodarczej przez podmiot faktycznie korzystający z budynku. Tym samym, budynki/lokale mieszkalne, które będą należały do przedsiębiorcy i będą przezeń wykorzystywane do celów związanych z działalnością gospodarczą, ale nie będą fizycznie zajęte na prowadzenie działalności, powinny podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych i ich części. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wynajem lokali mieszkalnych osobom fizycznym do celów mieszkalnych (tzn. z przeznaczeniem na użytkowanie lokalu przez najemców dla zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych), przy braku dysponowania nimi przez właściciela w celu prowadzenia działalności gospodarczej wyklucza spełnienie przesłanki zajęcia nieruchomości mieszkalnej na prowadzenie działalności gospodarczej, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt.2 lit. b upol.
W ocenie Wnioskodawcy do uznania, że dany budynek mieszkalny lub jego część należący do przedsiębiorcy jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej konieczne jest, aby rzeczywiście wykonywano w nim czynności, składające się na prowadzenie takiej działalności. Natomiast, gdy jest on wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych osób w nim zamieszkujących, to nie można mówić o jego zajęciu na prowadzenie działalności gospodarczej, lecz jedynie o zajęciu na cele mieszkaniowe.
Podsumowując swoje rozważania Wnioskodawca podtrzymuje swoje stanowisko, że będące przedmiotem wniosku budynki (lokale) mieszkalne należące do Spółki i oddawane w najem na cele mieszkaniowe powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt.2 lit. a upol, tj. „od budynków lub ich części – mieszkalnych”.
W dniu 14.12.2023 r. Prezydent Miasta Gdańska wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że budynki/lokale mieszkalne oddawane przez przedsiębiorcę w najem na cele mieszkaniowe nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a upol.
Wyrokiem z dnia 5.06.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 227/24, oddalił skargę złożoną przez Wnioskodawcę na interpretację indywidualną.
Z kolei wyrokiem z dnia 26.11.2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt III FSK 1070/24, uchylił wyżej wymieniony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz uchylił interpretację indywidulaną z dnia 14.12.2023 r. Prezydenta Miasta Gdańska.
Prezydent Miasta Gdańska po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, w świetle obowiązującego stanu prawnego, wyjaśnia co następuje.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych zwana dalej upol, (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W świetle art. 3 ust. 1 ww. ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3,
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,
3) użytkownikami wieczystymi gruntów,
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 upol grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Jednocześnie art. 1a ust. 2a pkt 1 cyt. ustawy stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami.
Na podstawie art. 5 ust. 1 upol rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości.
Z kolei ustawodawca określa maksymalne stawki dla poszczególnych kategorii budynków, w tym wyższe dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz od budynków mieszkalnych i ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, a niższe-preferencyjne dla budynków mieszkalnych.
NSA w wyroku z dnia 26.11.2025 r., sygn. akt III FSK 1070/24, wskazał, że „Należy zauważyć, że kwestia sposobu rozumienia zasadniczej dla rozpoznawanej sprawy przesłanki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. była przedmiotem uchwały podjętej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2024 r., sygn. akt III FPS 2/24. W tezie przytoczonego orzeczenia wskazano, iż: "Budynki, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.) jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika podatku od nieruchomości (wynajmującego) działalności gospodarczej, w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.). W treści cytowanej uchwały wskazano również, że: "za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie będą mogły być uznane natomiast te części budynku mieszkalnego, które są wykorzystywane (zajęte) na cele mieszkalne, przez co należy rozumieć trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadacza lokalu, nawet wówczas, gdy ich oddanie przez podatnika (np. dewelopera, spółdzielnię mieszkaniową, spółkę komunalną, podmiot działający w formule społecznej agencji najmu albo społecznej inicjatywy mieszkaniowej lub innego właściciela będącego przedsiębiorcą) do korzystania osobom trzecim dla realizacji tej funkcji (zajęcie na cele mieszkalne), nastąpiło w ramach gospodarczej działalności podatnika (np. komercyjnego najmu). Biorąc pod uwagę preferencyjne opodatkowanie lokali mieszkalnych, istotne jest to, by w budynku (lokalu) takim realizowany był cel polegający na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych w przedstawionym wyżej rozumieniu. Bez znaczenia pozostaje natomiast okoliczność, czy funkcja ta (tzn. mieszkaniowa) realizowana jest przez podatnika, czy jego najemcę. Uwzględniając zatem wskazany sposób rozumienia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. nie sposób uznać, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka zajęcia budynków mieszkalnych lub ich części na prowadzenie działalności gospodarczej. Budynki (lokale) mieszkalne będą oddawane przez Wnioskodawcę w najem na cele mieszkaniowe, przy czym wynajmowany lokal mieszkalny może być wykorzystywany przez najemcę wyłącznie na cele mieszkaniowe jego lub osób, którym lokal jest udostępniany do faktycznego korzystania (np. pracownikom najemcy).”
W konsekwencji tut. organ podatkowy stwierdza, iż stanowisko Wnioskodawcy, że budynki (lokale) mieszkalne oddawane przez Wnioskodawcę w najem na cele mieszkaniowe będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a upol należy uznać za prawidłowe.
Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz.143) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazane związanie oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana.
Niniejsza interpretacja udzielona została w oparciu o przepisy prawa podatkowego obowiązujące na dzień wydania interpretacji przez organ podatkowy i dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 Op, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnymi błędem lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego, podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona interpretacja traci swą aktualność.
W myśl art. 14na w związku z art. 119a Op ochrona wynikająca z indywidualnych interpretacji prawa podatkowego jest wyłączona w zakresie stosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania.
POUCZENIE
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w Gdańsku, Aleja Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi na adres:
Prezydent Miasta Gdańska, ul. Nowe Ogrody 8/12, 80-803 Gdańsk.