WBMiP- III.3120.57.2026
INTERPRETACJA INDYWIDUALNA PRZEPISÓW PODATKOWYCH
Prezydent Miasta Gdańska na podstawie art. 14b i 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2), art. 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1) i 2), art. 4 ust. 1 pkt 4) i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 707 ze zm.), w zw. z art. 49 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2024 roku poz. 1061 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku z dnia 27 października 2025 r. (wpływ do tutejszego organu podatkowego dnia 4 listopada 2025r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, stwierdza, że stanowisko w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego zakresie:
- stwierdzenia, że z chwilą trwałego odłączenia od sieci fragmentu rurociągu ustają okoliczności uzasadniające obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości w odniesieniu do likwidowanego odcinka- jest nieprawidłowe
- stwierdzenia, iż w przypadku likwidacji części odcinka rurociągu Spółka powinna pomniejszyć jego wartość początkową o wartość zlikwidowanego odcinka- jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości m. in. jako właściciel rurociągów ciepłowniczych, wchodzących w skład przedsiębiorstwa (budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej).
Przedmiot opodatkowania wykazywany jest w deklaracji na podatek od nieruchomości - w zakresie, którego dotyczy niniejszy wniosek - w ramach „budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej”.
W związku z modernizacją sieci ciepłowniczej i/lub innych wykonywanych prac na sieci Spółka likwiduje (odłącza) fragmenty rurociągu od sieci (z jego fizyczną likwidacją w przypadku sieci naziemnych, odłączeniem i wyciągnięciem z ziemi lub z pozostawieniem wyłączonego z użytkowania fragmentu sieci w gruncie).
Pytania Wnioskodawcy:
- Czy z chwilą trwałego odłączenia od sieci fragmentu rurociągu (będącego częścią składową większego pojedynczego środka trwałego – częściowa likwidacja środka trwałego), także w przypadku braku jego fizycznego demontażu (pozostawienia w gruncie), w związku z utratą przez Spółkę własności i posiadania takiego wyłączonego z użytku odcinka sieci, brakiem jego prawnorzeczowej odrębności od gruntu i nieodwracalnym i trwałym brakiem związku z siecią ciepłowniczą i działalnością gospodarczą, ustają okoliczności uzasadniające obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości w odniesieniu do likwidowanego odcinka ?
- Czy Spółka w przypadku likwidacji części odcinka rurociągu powinna pomniejszyć jego wartość początkową (a tym samym podstawę opodatkowania budowli) o wartość zlikwidowanego odcinka?
Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego przedstawia się następująco:
- W ocenie Spółki z chwilą trwałego i nieodwracalnego odłączenia od sieci fragmentu rurociągu – częściowa likwidacja środka trwałego - (także w przypadku braku jego fizycznego demontażu, czyli jeżeli fragment rurociągu pozostaje w gruncie) ustają okoliczności uzasadniające obowiązek podatkowy w odniesieniu do likwidowanego odcinka. Zdaniem Spółki w myśl art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy wygasa z pierwszym dniem miesiąca następującego po przeprowadzeniu czynności skutkujących jego trwałym i nieodwracalnym odłączeniem od sieci (również w przypadku braku jego fizycznej likwidacji). Jak również z chwilą odłączenia fragmentu rurociągu zanika (w stosunku do likwidowanego odcinka) związek budowli z prowadzoną działalnością gospodarczą - art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l.
- Ponieważ rurociąg jest jednorodnym środkiem trwałym, którego wartość jest taka sama na całej długości, Spółka uważa, że w przypadku likwidacji części rurociągu Spółka powinna pomniejszyć jego wartość początkową (a tym samym podstawę opodatkowania budowli) o wartość zlikwidowanego odcinka. Oznacza to, że jeśli Spółka zlikwiduje część odcinka rurociągu, powinna odpowiednio obniżyć wartość początkową tego środka trwałego, co wpłynie na zmniejszenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (budowli). Przykładowo, jeśli rurociąg (będący środkiem trwałym) o długości 100 mb i wartości początkowej 100% zostanie skrócony (zlikwidowany) o 20 mb, to wartość środka trwałego oraz podstawa opodatkowania budowli powinny zostać pomniejszone o 20% wartości likwidowanego odcinka rurociągu.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
Ad 1)
Wnioskodawca wskazał, że ciepłociąg (rurociąg będący elementem sieci ciepłowniczej) w toku jego normalnej eksploatacji jest „budowlą” w znaczeniu art. 1a ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwanej dalej u.p.o.l.
Zgodnie z powołanym przepisem budowlą jest m.in. obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Zgodnie z załącznikiem numer 4 do u.p.o.l. pozycja numer 13, budowlami są występujące samodzielnie lub stanowiące element sieci obiekty, których charakterystycznym parametrem jest długość jak wodociąg, gazociąg, ciepłociąg oraz inny rurociąg - wraz z przewodami, fundamentem, podbudową słupową oraz konstrukcją wsporczą, o ile je posiadają.
Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. aby dana budowla podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości musi ona być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l., budowla związana jest z działalnością gospodarczą o ile jest „w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą”.
Podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel, a także posiadacz obiektu budowlanego tj. rury przesyłowej (ciepłociągu).
Ciepłociąg (rurociąg), a ściślej, określony jego odcinek, na skutek przyłączenia do sieci staje się częścią (wchodzi w skład) przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym (art. 55¹ ustawy Kodeks cywilny, zwana dalej k.c.).
Zgodnie z art. 49 k.c. „urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa”.
W związku z tym określony fragment sieci ciepłowniczej, mimo ścisłego związku z nieruchomością gruntową, staje się z chwilą przyłączenia do sieci należącej do przedsiębiorstwa przesyłowego samoistną rzeczą ruchomą i wchodzi w skład przedsiębiorstwa (uzasadnienie do uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z 8 marca 2006 r. - sygn. III CZP 105/05).
Przedsiębiorstwo przesyłowe (w znaczeniu podmiotowym) staje się posiadaczem (niekiedy także właścicielem) odcinka ciepłociągu, który jako budowla podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Odłączenie (likwidacja), o którym mowa w stanie faktycznym niniejszego wniosku, następuje m.in. w związku z wymianą fragmentu istniejącej sieci ciepłowniczej na nowy odcinek, wstawieniem nowego innego odcinka rurociągu, relokacją rurociągu lub związku z likwidacją odcinka.
W wyniku przeprowadzonych prac technicznych, dotychczasowy fragment sieci zostaje trwale wyłączony z systemu ciepłowniczego.
Jak wskazuje Wnioskodawca w niektórych przypadkach fizyczne usunięcie starego odcinka np. z gruntu nie jest realizowane a zlikwidowana część rurociągu pozostanie w ziemi, jednak nie będzie już pełniła żadnej funkcji użytkowej ani nie będzie wykorzystywana do działalności przedsiębiorstwa, zwłaszcza w sposób zgodny z jego pierwotnym przeznaczeniem.
Po likwidacji, czyli po odłączeniu od sieci, aby zapewnić bezpieczeństwo i zapobiec ewentualnym zagrożeniom (np. korozji, zapadaniu się gruntu, przedostawaniu się wody), rurociąg może być wypełniony odpowiednim materiałem. Najczęściej stosuje się metody polegające na zalaniu wodą, wypełnieniem piaskiem, wypełnieniem pianą montażową lub innym materiałem obojętnym.
Zdaniem Wnioskodawcy odłączenie ma charakter definitywny, gdy z przyczyn technicznych nie ma możliwości ponownego podłączenia nieużywanego odcinka do sieci. Pozostawiony w gruncie fragment rurociągu traci trwałe połączenie z elementami infrastruktury służącej do przesyłu energii cieplnej, a tym samym przestaje być częścią czynnej sieci ciepłowniczej i nie stanowi już elementu systemu ciepłowniczego w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 ze zm., zwana dalej u.p.g.) oraz § 2 pkt 7 i § 21 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 15 stycznia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemów ciepłowniczych (Dz.U.2007 Nr 16 poz. 92).
Tym samym odłączony odcinek staje się nieprzydatny dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej i zanika jego związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością.
Głównym powodem, dla którego elementy nieczynnej sieci pozostają w gruncie, są znaczne koszty związane z ich usunięciem. Prace takie często wymagałyby ingerencji w istniejącą infrastrukturę naziemną lub ingerencji w przestrzeń publiczną, co z perspektywy celowości oraz racjonalności działań nie znajduje uzasadnienia.
Zaniechanie fizycznej likwidacji wyłączonych z eksploatacji fragmentów infrastruktury jest również uzasadnione obowiązkiem, jaki ciąży na przedsiębiorstwie energetycznym – tj. koniecznością ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen i opłat, wynikającym z art. 45 ust. 1 pkt 3 u.p.g.
Wnioskodawca wyjaśnił, że wydatki ponoszone na demontaż mogłyby wprost przełożyć się na wzrost kosztów działalności, a tym samym na podwyższenie stawek w taryfach. Z chwilą odłączenia oraz w związku z całkowitą utratą funkcji gospodarczej, dany odcinek instalacji przestaje stanowić składnik majątkowy przedsiębiorstwa przesyłowego – nie wchodzi już w jego skład jako część techniczno-organizacyjna.
Urządzenie to traci status odrębnej rzeczy w sensie cywilnoprawnym, a tym samym – przestaje być samodzielnym przedmiotem prawa własności, odrębnym od gruntu. W efekcie, jako że właścicielem gruntu nie jest przedsiębiorstwo przesyłowe, wyłączony z użytkowania fragment sieci staje się częścią składową nieruchomości gruntowej, w której został pozostawiony. W konsekwencji, przedsiębiorstwo przesyłowe nie posiada już tytułu prawnego ani faktycznego do tej infrastruktury – nie jest jej właścicielem ani posiadaczem.
Zdaniem Spółki w odniesieniu do podatku od nieruchomości, ustają przesłanki uzasadniające istnienie obowiązku podatkowego: przedsiębiorstwo przesyłowe traci władztwo nad tym elementem infrastruktury (element ten przestaje być przedmiotem prawa odrębnym od gruntu), a jednocześnie nie jest on już w jakikolwiek sposób wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. W rezultacie, brak jest podstaw do uznania takiego składnika za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Na potwierdzenie słuszności swojego poglądu Wnioskodawca powołał się na orzecznictwo sądowe, w tym Trybunału Konstytucyjnego
- TK w wyroku z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 stwierdził, że „samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...). Zważywszy na ratio legis stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą".
- W wyroku z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, TK wskazał, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.
Zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.
- W wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2021 r. (sygn. III FSK 3555/21) sąd stwierdza „(…) za błędne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który przyjął, że w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wprowadzono warunku faktycznego wykorzystania budowli na cele związane z działalnością gospodarczą; sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budowli skutkuje uznaniem, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tymczasem wykładnia omawianego przepisu powinna uwzględniać nie tylko fakt posiadania przez przedsiębiorcę, ale także i to, czy przedmiot opodatkowania jest, lub co najmniej może być wykorzystywane dla prowadzonej działalności gospodarczej. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wprost stwierdzono, że budowla (jej część) nie jest, i nie może być wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe zaś oznacza, że fragment rurociągu trwale wyłączony z eksploatacji nie stanowi przedmiotu opodatkowania i z końcem miesiąca, w którym to zdarzenie miało miejsce Spółka powinna zaprzestać naliczania podatku od nieruchomości od tej wartości rurociągu, która odpowiada wyłączonej z eksploatacji części.”
Ad 2)
Zdaniem Wnioskodawcy przyjąć należy, iż w niniejszej sprawie w trakcie roku miały miejsce zdarzenia mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, tj. likwidacja części budowli – części rurociągu. Od tego momentu przedmiotem opodatkowania nie jest cały rurociąg, ale część pozostała po likwidacji. W odniesieniu do zlikwidowanej części rurociągu obowiązek podatkowy wygasł z upływem miesiąca, w którym miała miejsce likwidacja. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie mogą być bowiem części budowli fizycznie nieistniejące. W przypadku częściowej likwidacji budowli, powstaje konieczność ustalenia nowej podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla pozostałej części budowli, co wymaga odpowiedniego przypisania wartości do zlikwidowanej i pozostającej części budowli.
Kluczowe znaczenie ma tu sposób wyodrębnienia wartości likwidowanej części budowli oraz prawidłowe ustalenie wartości początkowej pozostałej części, która nadal podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W ocenie Spółki na podstawie powyższego należałoby zatem przyjąć, iż poczynając od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym miała miejsce częściowa likwidacja rurociągu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla będzie podlegać jedynie część rurociągu pozostała po likwidacji. Tym samym, dotychczasowa podstawa opodatkowania, tj. wartość początkowa całego rurociągu, powinna być pomniejszona o wartość zlikwidowanej części. Wartość początkową przypisaną podlegającej odłączeniu części rurociągu należy ustalić przy zastosowaniu odpowiedniego klucza alokacji, w przypadku jednorodnych środków trwałych, tj. rurociąg, alokacja może być proporcjonalna do długości środka trwałego, tj. wartość początkową zlikwidowanej części rurociągu należy ustalić 7 proporcjonalnie do udziału odłączanego fragmentu rurociągu w całej długości rurociągu stanowiącego dany środek trwały.
Zdaniem Wnioskodawcy nie znajduje żadnego uzasadnienia opodatkowanie zlikwidowanej części budowli, niebędącej już w posiadaniu podatnika – Spółki, niebędącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a w konsekwencji – brak uzasadnienia dla uwzględniania w podstawie opodatkowania budowli wartości tej zlikwidowanej części. Powyższe powoduje, iż konieczne jest odpowiednie zmniejszenie podstawy opodatkowania w tym zakresie, tj. o wartość zlikwidowanej części.
Wnioskodawca przywołując treść art. 6 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.p.o.l., wyjaśnił, iż w świetle powyższego, po częściowej likwidacji budowli, wartość początkowa budowli dla celów podatku od nieruchomości powinna zostać pomniejszona o wartość przypisaną do zlikwidowanej części, ustaloną zgodnie z powyższymi zasadami. Pozostała część budowli, która nadal istnieje i podlega opodatkowaniu, powinna być wykazywana w deklaracji podatkowej według nowej, skorygowanej wartości początkowej, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym miała miejsce częściowa likwidacja budowli.
Zdaniem Wnioskodawcy powyższe potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. III FSK 3555/21, zgodnie z którym:
„Wykładnia omawianego przepisu (w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) powinna uwzględniać nie tylko fakt posiadania przez przedsiębiorcę, ale także i to, czy przedmiot opodatkowania jest, lub co najmniej może być wykorzystywane dla prowadzonej działalności gospodarczej. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wprost stwierdzono, że budowla (jej część) nie jest, i nie może być wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe zaś oznacza, że fragment rurociągu trwale wyłączony z eksploatacji nie stanowi przedmiotu opodatkowania i z końcem miesiąca, w którym to zdarzenie miało miejsce Spółka powinna zaprzestać naliczania podatku od nieruchomości od tej wartości rurociągu, która odpowiada wyłączonej z eksploatacji części.”
Prezydent Miasta Gdańska, pismem z dnia 22.01.2026 r., Nr WBMiP III.3120.30.2026.KK, wezwał Wnioskodawcę o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, w zakresie wskazania:
- Czy odłączona część rurociągu nadal widnieje w ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy?
- Czy Wnioskodawca prowadzi inną działalność niż działalność gospodarcza?
- Czy likwidowany rurociąg stanowi odrębny obiekt budowlany, czy jest to część większego obiektu budowlanego?
Organ wyjaśnił, że w opisie stanu faktycznego brak jest jednoznacznego wskazania, czy fragment odłączanego rurociągu jest nadal ujmowany w środkach trwałych Wnioskodawcy. Ponadto nie wyjaśniono, czy przedmiotem działalności wnioskodawcy jest działalność gospodarcza inna niż działalność gospodarcza. Opis stanu faktycznego nie zawierał również informacji, czy odłączany rurociąg stanowi odrębny obiekt budowlany, czy jest też częścią innego obiektu.
W odpowiedzi Spółka wyjaśniła, że odłączony fragment rurociągu, który został trwale i nieodwracalnie wyłączony z eksploatacji (tj. po wykonaniu czynności technicznych skutkujących definitywnym brakiem możliwości przesyłu ciepła tym odcinkiem oraz brakiem możliwości ponownego włączenia do czynnej sieci), nie pozostaje w ewidencji środków trwałych jako składnik majątku podlegający dalszej amortyzacji ani jako element „czynnego środka trwałego”. Rurociąg jest ujęty w ewidencji środków trwałych jako jeden (większy) środek trwały o charakterze jednorodnym, natomiast w przypadku trwałego odłączenia jego fragmentu Spółka dokonuje częściowej likwidacji środka trwałego, w tym:
-sporządza dokumentację techniczną i formalną potwierdzającą trwałe wyłączenie odcinka z użytkowania (w szczególności protokół odłączenia/likwidacji częściowej, wskazanie długość/parametrów odcinka i daty odłączenia);
- dokonuje odpowiedniego zmniejszenia wartości początkowej środka trwałego o wartość przypadającą na odłączony odcinek (alokowaną wg obiektywnego klucza- w szczególności proporcjonalnie do długości) na potrzeby ksiąg rachunkowych;
- w odniesieniu do podatku dochodowego od osób prawnych likwidowana część rurociągu powoduje zmniejszenie pozostałych odpisów amortyzacyjnych proporcjonalnie o wielkość (udział) likwidowanej części środka trwałego;
- od daty trwałego odłączenia likwidowany fragment/odcinek tego rurociągu (odcinek rury) nie stanowi podstawy dokonywania odpisów amortyzacyjnych (nie jest amortyzowany) i nie jest traktowany jako składnik wykorzystywany ani możliwy do wykorzystania w działalności gospodarczej.
Wnioskodawca wskazał również, że jest spółką prawa handlowego i prowadzi wyłącznie działalność gospodarczą (w szczególności w zakresie wytwarzania/dystrybucji i sprzedaży ciepła oraz czynności pomocniczych i technicznych ściśle z tym związanych, jakich jak eksploatacja, remonty i modernizacje infrastruktury).
Spółka wyjaśniła także, że likwidowany (odłączany) fragment rurociągu nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego funkcjonującego niezależnie, lecz jest częścią większego obiektu liniowego- budowli w postaci ciepłociągu/elementu sieci ciepłowniczej.
W ujęciu technicznym i funkcjonalnym odcinek rurociągu spełnia swoje przeznaczenie wyłącznie jako element czynnej sieci (układu przesyłowego). Po trwałym odłączeniu traci w sposób definitywny cechy użytkowe- nie jest wykorzystywany do przesyłu ciepła, a zatem nie stanowi elementu czynnej infrastruktury służącej prowadzeniu działalności gospodarczej.
Prezydent Miasta Gdańska analizując powyższe stanowisko Wnioskodawcy oraz opisany stan faktyczny stwierdza co następuje.
Ad 1)
W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności.
Budowlę definiuje art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., zgodnie z którym budowlę stanowi obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku Nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Zgodnie z załącznikiem Nr 4 pkt 13) do ustawy ciepłociąg stanowi budowlę.
Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. aby dana budowla podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości musi ona być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. budowla związana jest z działalnością gospodarczą o ile jest „w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą”.
Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek.
Odnosząc się do opinii Wnioskodawcy organ w pierwszej kolejności wyjaśnia, że Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego (doprecyzowanego w piśmie z dnia 28.01.2026r.) wskazał, że odłączany fragment rurociągu nie stanowi samodzielnego, odrębnego obiektu budowlanego, funkcjonującego niezależnie, lecz jest częścią większego obiektu liniowego- budowli w postaci ciepłociągu. Obiekt ten stanowi zatem budowlę wymienioną w załączniku Nr 4 do u.p.o.l. w poz. 13.
Organ wskazuje również, że podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego. Obowiązek podatkowy istnieje tak długo, jak istnieje przedmiot opodatkowania. Jeżeli zatem zakwalifikowano dany obiekt do kategorii budowli podlega on opodatkowaniu do czasu jego likwidacji. Dopiero po likwidacji możemy mówić o spełnieniu warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 4 u.p.o.l., co będzie skutkować zmianą deklarowanej wartości, ale od 1 stycznia kolejnego roku.
Tut. organ podatkowy podkreśla, że na gruncie podatku od nieruchomości bezsprzecznie należy mówić o „fizycznej” likwidacji budowli, czy budynku, a nie o „księgowej”. Organ wyjaśnia, że nie można utożsamiać pojęcia „likwidacji” z likwidacją podatkową (księgową) środka trwałego, co wiąże się jedynie z wykonaniem pewnego zabiegu technicznego, polegającego na usunięciu danego obiektu z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zdarzenie likwidacji musi skutkować powstaniem takiego stanu, w którym możliwe jest stwierdzenie, że obiekt budowlany już nie istnieje. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II FSK 2244/15, wskazał, że „(…) przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych tylko w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia na gruncie podatku od nieruchomości sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych (...). Kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie, który z obiektów posiadanych przez podatnika powinien być sklasyfikowany jako budowla lub jej część i jaka jest jej wartość określona według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych”.
Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2007r., sygn. FSK 959/06, stwierdził, że samo wyksięgowanie budynku z ewidencji nie powoduje ustania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, bowiem tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek (np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę lub nie zrealizowano tego pozwolenia), istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.
Zatem w przypadku, gdy przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie zostanie „fizycznie” zlikwidowany stanowi dalej przedmiot opodatkowania.
Opinię organu potwierdza orzecznictwo sądowe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 6 kwietnia 2022 roku (III FSK 3006/21, III FSK 3007/21 i III FSK 3008/21) orzekł: „Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wyłączenie z eksploatacji części gazociągu oraz odłączenie go od funkcjonującej sieci gazowej nie powoduje jego unicestwienia jako obiektu budowlanego w postaci budowli liniowej i stanowi on nadal przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w gminach, na terenie których jest posadowiony.”
Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. III FSK 3046/21, sygn. III FSK 3174/21 i sygn. III FSK 3135/21.
Nie można zatem zgodzić się z opinią Wnioskodawcy, iż w myśl art. 6 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wygasa z pierwszym dniem miesiąca następującego po przeprowadzeniu czynności skutkujących jego trwałym i nieodwracalnym odłączeniem od sieci. Dopiero bowiem odłączenie elementu ciepłociągu od jego całości, a następnie „fizyczna” jego likwidacja spowoduje wypełnienie normy prawnej wyrażonej w art. 6 ust. 4 u.p.o.l.
W ocenie organu niezasadna jest argumentacja Spółki, zgodnie z którą z chwilą odłączenia oraz w związku z całkowitą utratą funkcji gospodarczej, dany odcinek instalacji przestaje stanowić składnik majątkowy przedsiębiorstwa przesyłowego. Zdaniem Wnioskodawcy urządzenie takie utraci charakter odrębnej rzeczy a tym samym odrębnego od gruntu przedmiotu prawa własności. Ponieważ właścicielem gruntu jest co do zasady podmiot inny niż przedsiębiorstwo przesyłowe, odcięty element sieci stanie się częścią składową nieruchomości, w której się znajduje.
Organ odnosząc się do poglądu Wnioskodawcy, wskazuje, iż w myśl art. 49 K.c. urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
W związku z tym określony fragment sieci ciepłowniczej, mimo ścisłego związku z nieruchomością gruntową, staje się z chwilą przyłączenia do sieci należącej do przedsiębiorstwa przesyłowego samoistną rzeczą ruchomą i wchodzi w skład przedsiębiorstwa.
Należy stwierdzić, iż po odłączeniu fragmentu odcinka rurociągu od czynnej sieci ciepłowniczej przestaje on wprawdzie być częścią urządzenia przesyłowego, ale ani nie przestaje być częścią przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, ani nie przestaje być w jego posiadaniu.
Niezależnie zatem od tego, czy Wnioskodawca nadal będzie jego właścicielem, czy też jego właścicielem być przestanie, to jako posiadacz dysponujący faktycznym władztwem nad tym obiektem jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako posiadacz samoistny – tyle, że albo na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., albo na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zarazem, ze względu na pierwszeństwo obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza nad obowiązkiem podatkowym właściciela (art. 3 ust. 3 u.p.o.l.), decydujące znaczenie ma kryterium posiadania, a nie własności. Zewnętrzne przejawy władztwa Wnioskodawcy nad obiektem, manifestujące się choćby czynnościami odłączenia go od sieci ciepłowniczej wraz z wymontowaniem określonych urządzeń technicznych, nie pozostawiają wątpliwości co do samoistnego charakteru tego posiadania.
Powyższy pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6.04.2022r., sygn. III FSK 3135/21. Sąd wskazał, iż „Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 49 § 1 K.c. Wbrew założeniu leżącego u jego podstaw, po odłączeniu spornego odcinka gazociągu od czynnej sieci gazowej przestał on wprawdzie być częścią urządzenia przesyłowego, ale ani nie przestał być częścią przedsiębiorstwa skarżącej, ani nie przestał być w jej posiadaniu”.
Wnioskodawca powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, wskazał ponadto, iż przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką, zdaniem Wnioskodawcy, niewykorzystywanych lub nie mogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej – wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczy jest niezgodne z Konstytucją RP.
Prezydent Miasta Gdańska odnosząc do powyższej argumentacji wyjaśnia w pierwszej kolejności, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 39/19, dotyczył problemu opodatkowania podatkiem od nieruchomości osoby fizycznej. Jednakże w uzasadnieniu swojego wyroku Trybunał odnosi się także do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną.
Podstawą orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego była konieczności oddzielania, w przypadku osób fizycznych, majątku osobistego od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednak w niektórych przypadkach – z czym zgadza się tut. organ podatkowy, podobny podział może być przeprowadzony również u innych podmiotów. Chodzi przede wszystkim o podmioty, takie jak stowarzyszenia, spółdzielnie lub fundacje, które co do zasady nie są przedsiębiorcami, ale w pewnym zakresie mogą wykonywać działalność gospodarczą albo takie, które co do zasady zostały utworzone w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ale część ich majątku z taką działalnością nie jest związana (por. L. Etel, R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, Warszawa 2020, teza 30 komentarza do art. 1a u.p.o.l.).
Biorąc pod uwagę omawiane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2021 r. sygn. III FSK 895/21 zauważa, że „powstaje oczywiście problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prezentowany w literaturze, że trudno jest w tym zakresie wskazać uniwersalne kryterium, a właściwe rozwiązania powinny uwzględniać konkretne okoliczności faktyczne (zob. L. Etel, R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, ibidem.). Niemniej jednak wydaje się, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie.
Odnosząc się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonego w orzeczeniu sygn. SK 39/19, iż podwyższone stawki opodatkowania nie mogą być stosowane w odniesieniu do nieruchomości "niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej", a zastosowanie podwyższonej stawki od budynków lub ich części determinuje możliwość uzyskiwania przez przedsiębiorcę przychodów z danej nieruchomości, tut. organ podatkowy wskazuje, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. III FSK 4061/21), że określenie to nie oznacza tego samego, co "faktycznie wykorzystywane i mogące być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej". Użyte przez Trybunał zwroty "niewykorzystywanych" oraz "niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi" zostały połączone bowiem funktorem koniunkcji "i", co sugeruje konieczność łącznego uwzględniania tych wypowiedzi przy dokonywaniu analizy okoliczności faktycznych decydujących o rodzaju stosowanej stawki opodatkowania.
Tym samym tut. organ podatkowy podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m.in. w wyroku sygn. III FSK 4061/21, że dyrektywy interpretacyjne wskazane w wyroku Trybunału, w odniesieniu do znaczenia zwrotu legislacyjnego "związany z działalnością gospodarczą", zbliżają, ale nie zrównują, definicję tego określenia do pojęcia "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" w przedstawionym wyżej rozumieniu.
Jeżeli jedyną formą aktywności podatnika/przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, jest prowadzenie działalności gospodarczej, uznać należy, że wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji zastosowanie znajdą stawki opodatkowania przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Powyższe stwierdzenie organu zgodne jest ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowanym w licznych orzeczeniach, które zapadły już po wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 39/19.
Tym bardziej, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. III FSK 4049/21, które w pełni akceptuje tut. organ podatkowy „do takich wniosków prowadzi prawidłowe odczytanie celu wprowadzonej z dniem 1.01.2003 r. w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Jasną intencją prawodawcy było ograniczenie zjawiska kumulacji przez przedsiębiorców nieruchomości zbędnych do realizacji ich zadań (jeżeli podmiot wykonujący wyłącznie działalność gospodarczą nieruchomością taką dysponuje, jest ona obarczona stawką podatku, właściwą dla nieruchomości gospodarczo wykorzystywanej).”
Reasumując, zgodnie ze spójnym stanowiskiem wyrażonym w ww. wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, z uwzględnieniem stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku sygn. SK 39/19, należy uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (lub znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub też innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i jednocześnie:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego, w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej
lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej
lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn. są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.
albo
- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
W związku z powyższym zdaniem organu podatkowego na gruncie zaistniałego stanu faktycznego nie jest prawidłowe stwierdzenie, że trwałe odłączenie od sieci ciepłowniczej fragmentu ciepłociągu, którego odłączona część fizycznie będzie nadal istnieć, może uzasadniać brak konieczności opodatkowania tej odłączonej części budowli podatkiem od nieruchomości (wygaśnięcie obowiązku podatkowego od miesiąca następnego).
Jeżeli bowiem odłączony fragment rurociągu nadal istnieje, to jest częścią budowli (ciepłociągu) w rozumieniu przepisów u.p.o.l. i zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wnioskodawca w piśmie z dnia 28.01.2026 r., doprecyzowując stan faktyczny sprawy, wyjaśnił, że jest spółką prawa handlowego i prowadzi wyłącznie działalność gospodarczą, co stanowi przesłankę do uznania tych budowli (ich części) za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Obowiązek podatkowy istnieje tak długo, jak istnieje przedmiot opodatkowania. Ustanie obowiązku podatkowego dotyczy bowiem wprost przypadków, gdy obiekt budowlany podlega całkowitej likwidacji. Na gruncie podatku od nieruchomości chodzi bezspornie o „fizyczną” likwidację, a nie „księgową”.
Dopóki nie nastąpi likwidacja „fizyczna” budowli, czyli taki stan, w którym możliwe jest stwierdzenie, iż obiekt budowlany nie istnieje, dopóty zgodnie z przepisami u.p.o.l. fragment niezlikwidowanego, a odłączonego jedynie rurociągu będzie podlegał obowiązkowi podatkowemu.
Wobec powyższego nie można zgodzić się z opinią Wnioskodawcy, iż obowiązek podatkowy wygasa z pierwszym dniem miesiąca, w którym nastąpiło trwałe i nieodwracalne odłączenie fragmentu rurociągu będącego częścią składową większego pojedynczego środka trwałego (częściowa likwidacja środka trwałego), pomimo pozostawienia ww. części w gruncie.
Ad 2)
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 – stanowi wartość, o której mowa w przepisach podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
W myśl art. 4 ust. 6 u.p.o.l. jeżeli budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych.
Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wyjaśnił, że likwiduje (odłącza) fragmenty rurociągu od sieci (z jego fizyczną likwidacją w przypadku sieci naziemnych) oraz odłączeniem i wyciągnięciem z ziemi lub z pozostawieniem wyłączonego z użytkowania fragmentu sieci w gruncie). Wskazał również, iż poszczególne odłączone elementy nie stanowią odrębnych przedmiotów opodatkowania (budowli), lecz są elementami całości budowli (konkretny ciepłociąg stanowiący łącznie środek trwały).
Wnioskodawca ponadto, w piśmie z dnia 28.01.2026 r., stanowiącym doprecyzowanie stanu faktycznego, wyjaśnił, że odłączony fragment rurociągu, który został trwale wyłączony z eksploatacji nie pozostaje w ewidencji środków trwałych jako składnik majątku podlegający amortyzacji, ani jako element „czynnego” środka trwałego. Dokonuje się odpowiedniego zmniejszenia wartości początkowej o wartość przypadającą na odłączony odcinek- na potrzeby ksiąg rachunkowych. W odniesieniu do podatku dochodowego likwidowana część rurociągu powoduje zmniejszenie pozostałych odpisów amortyzacyjnych proporcjonalnie o wielkość likwidowanego środka trwałego.
Z opisu stanu faktycznego wynika bezsprzecznie, że Spółka w przypadku odłączanych fragmentów ciepłociągu, lecz nie likwidowanych „fizycznie” (pozostawianych w ziemi), dokonuje w ewidencji środków trwałych jedynie ich „księgowej” likwidacji. Wnioskodawca dokonuje zmniejszenia wartości początkowej środka trwałego o wartość przypadającą na odłączony odcinek na potrzeby ksiąg rachunkowych.
Organ odnosząc się do opinii Wnioskodawcy wskazuje, że w uzasadnieniu do Ad 1) wyjaśnił, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla lub jego część (ciepłociąg). Bez znaczenia pozostaje sposób identyfikacji i ewidencji środka trwałego dla potrzeb podatku dochodowego. „Księgowa” likwidacja budowli lub jej części, nie ma wpływu na istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Tę kwestię regulują bowiem jedynie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższy pogląd potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 1380/10, z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. II FSK 123/10, z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 1411/10 i z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II FSK 2244/15.
Dopóki budowla jako całość lub jego część nie zostanie „fizycznie” zlikwidowana podlegać będzie opodatkowaniu.
W przypadku „fizycznie” zlikwidowanej części budowli (o ile po tej likwidacji pozostała część obiektu nadal wypełnia przesłanki do uznania obiektu za budowlę) zastosowanie znajdzie art. 4 ust. 6 u.p.o.l. Zgodnie z dyspozycją ustawodawcy wyrażoną w tym przepisie jeżeli budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych.
Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygn. III FSK 1033/22, który orzekł „Jeżeli po zlikwidowanej części budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej niezlikwidowana jej część pozostanie budowlą to zmiana ta może wywrzeć skutek w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku następnym tj. po upływie tego roku, w którym doszło do likwidacji części budowli”. (…) Zlikwidowana część budowli nie oznacza, że budowla przestała istnieć, że przestał istnieć przedmiot opodatkowania”. (…). Słusznie organ wskazał, że do istnienia budowli- po likwidacji jej części- nie można przyjąć innej podstawy, niż ustalona zgodnie z przepisem art. Art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stąd okoliczność częściowej likwidacji budowli skarżąca powinna uwzględnić dopiero od 1 stycznia kolejnego roku. Prawidłowo organ wywiódł z interpretowanych przepisów, że w przypadku budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zmniejszenie ich wartości w trakcie roku, w sytuacji częściowej likwidacji, tak jak i zwiększenie wartości w trakcie roku w przypadku ulepszenia, nie wpływa na podstawę opodatkowania w tym roku, w którym zdarzenia te miały miejsce”.
Organ nadmienia, że spór pomiędzy skarżącą, a organem podatkowym odnosił się w niniejszej sprawie do tego, czy w przypadku fizycznej likwidacji części budowli związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą w trakcie roku podatkowego, fakt ten wpłynie na wysokość zobowiązania za ten rok, w której doszło do likwidacji części budowli.
W przypadku natomiast, gdy nie doszło do „fizycznej” likwidacji części budowli brak jest podstaw do zmniejszenia wartości budowli do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż część ciepłociągu wyłączona jedynie z eksploatacji, lecz nadal istniejąca jako element całości (budowli ciepłociągu) nadal podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Organ odnosząc się natomiast do poglądu Spółki, iż korekta wartości budowli powinna nastąpić od miesiąca następnego, wyjaśnia, że tylko w przypadku, gdy wskutek częściowej likwidacji dochodzi do utraty przez dany obiekt budowlany cech budynków lub budowli obowiązek podatkowy wygasa począwszy od 1 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do likwidacji. W niniejszym przypadku taka sytuacja nie będzie miała miejsce, gdyż jak oświadczył Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego usuwane elementy ciepłociągu stanowią elementy całości (budowli).
Kwestia dokonywania zmian wyceny środków trwałych nie stanowi obszaru z zakresu podatków i opłat lokalnych, lecz przepisów dotyczących podatków dochodowych.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, którym organ podatkowy jest ściśle związany.
Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Interpretacja wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym lub jest zgodny ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.
W związku z powyższym w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
W myśl art.14na Ordynacji podatkowej w związku z art. 119a Ordynacji podatkowej ochrona wynikająca z indywidualnych interpretacji prawa podatkowego jest wyłączona w zakresie stosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania.
POUCZENIE
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Aleja Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 roku poz. 935 ze zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu indywidualnej interpretacji podatkowej.
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działania lub bezczynności są przedmiotem skargi na adres: Prezydent Miasta Gdańska, ul. Nowe Ogrody 8/12, 80-803 Gdańsk.